’s Morgens om 08.30 al naar het Ziekenhuis naar Dr. Werter. Het bloed nagekeken en gelukkig zijn de tumormarkers gelijk gebleven. Ik wil graag naar nieuw zeeland, maar heb er zijn twijfels of ik nou wel moet gaan, Ikzelf vind dat ik nou moet gaan maar mijn vader heeft grote zorgen en vind dat ik maar een jaar moet wachten, misschien dat het dan beter gaat. Dus ik vraag de arts hoe het er eigenlijk voor staat. In de brief van de arts uit Amsterdam staat als laatste zin: De kans op langdurige remissie is erg klein”. Dus ………… Dr Werter zegt dat als ik wil gaan dat ik dat nou moet doen. Er zijn nou nog geen uitzaaiingen naar de lever en de nieren. Dus als ik in deze conditie ben moet ik nou gaan en niet wachten, want elke keer als ik er iets bij krijg ga ik erop achteruit en ik ga er niet op vooruit. Ik heb nog wel jaren maar geen tien jaar meer, maar ze zegt dat ze ook niet in de toekomst kan kijken, Voor de rest gaat het goed zoals die gaat en ze zegt ook dat ik er goed uit zie. Ik voel me ook goed, een beetje moe van de bestraling maar al, moet kunnen. Doorgaan met hormonenkuur en pas 12 januari terug.
Dus thuis gekomen hebben we onze reis geboekt naar Nieuw Zeeland. We vertrekken 13 februari en komen 13 maart weer terug.
Frans is nog steeds thuis en mag de deur nog niet van de dokter.