Gelukkig het is woensdag. Terug naar de longarts.
Het gaat heel erg slecht. De longarts ziet dit ook en ik wordt opgenomen in het ziekenhuis.
Eigenlijk is er geen plaats. Er is een griepgolf aan de gang en het ziekenhuis ligt vol. Ik hoor de longarts zeggen: Ik heb hier een hele zieke mevrouw die ik op de longafdeling wil leggen. Dan leg die patiënt maar ergens anders.
Dus opname.
Diezelfde middag moet er nog een ct scan gemaakt worden. Hiervoor moet ik plat op een bed gaan liggen. Ik kan al weken niet meer plat dus dat gaat niet. Ik moet het toch proberen en begin te huilen. Het doet zo’n verdomde pijn. Terug in het ziekenhuisbed weer de gang op. Ik hou de boel op nou kan er iemand anders in de scan. Er komt een verpleegster met een spuitje en ik krijg de afstandsbediening van het bed in mijn hand gedrukt. Zo kan ik het bed langzaam laten zakken.
Van de scan zelf weet ik nog maar een beetje. Ze hebben me met een paar broeders op het bed voor de scan gelegd. Ik heb een infuus gekregen voor contrastvloeistof. En ze hebben me met een paar man weer terug in mijn bed gelegd. Maar ik was helemaal van de wereld.
Nou is het wachten op de uitslag.